Israja dhe Miraxhi!
Në fillim të vitit të 12-të profecisë, në vitin 621, natën e njëzetegjashtë e muajit Rexhep, Hz. Muhamedi (a.s.), me urdhërin e ardhur nga Allahu i Lartë, është dërguar natën nga Mesxhidi Harami që i themi “Qabe” e që ndodhet në qytetin e Mekes, në Mesxhidi Aksa në Kudus (Jerusalem).
Ky udhëtim quhet “isra” që do të thotë “udhëtim natën”.
Dhe nga Mesxhidi Aksa, Muhamedi (a.s.) është ngjitur në qiell.
Kjo ngjitje apo lartësim quhet “miraxh” dhe i gjithë ky udhëtim është bërë me trup dhe me shpirt nga Profeti (a.s.). Këtë specifikë e bën të qartë në Kur’an ajeti i parë i kapitullit “el-Isra”:
“E lartë është fama e Atij që robin e Vet, për t’i treguar disa nga argumentet, e dërgoi në një pjesë të natës nga Mesxhidi Harami në Mesxhidi Aksa që ia kemi bekuar mjedisin. Është ai që dëgjon e sheh çdo gjë!”
Në një natë kur Profeti po flinte në pjesën Hatim të Qabes, i vjen kryeengjëlli Xhebrail. Ai i hap gjoksin profetit dhe pasi e lan zemrën e tij me ujin zemzem, e vendos përsëri në vend. Më pas Profeti hip në një kafshë me ngjyrë të bardhë, Buraku. Fjala “Burak” vjen prej fjalës “berk” që do të thotë vetëtimë. Distanca e hapit të tij ishte tej largësisë së shikimit. Hz. Muhamedi (a.s.) në shoqërimin e Xhebrailit mbërrin në tempullin e Jeruzalemit, ku i prin si imam në namaz të gjithë profëve të Zotit. Më pas fillon ngjitjen në qiell duke iu zbuluar të gjitha sekretet dhe misteret hyjnore të gjithësisë lëndore dhe shpirtërore. Pejgamberit (a.s.) i prezantohen tri gota; një me ujë, një me sherbet dhe një me qumësht. I dërguari i Allahut zgjodhi dhe piu atë me qumësht. Xhebraili i tha: “Qumështi përfaqëson natyrshmërinë tënde dhe të ymetit tënd”. Profeti tregon që, Xhebraili u ngjit me mua në qiellin e parë dhe kërkoi që ata të hapen. Një zë e pyeti “Kush je ti?” dhe ai iu përgjigj: “Jam unë Xhebraili”. Zëri e pyeti përsëri: “Kush është me ty?” dhe ai iu përgjigj: “Muhamedi”. Pastaj ai e pyeti përsëri. “A është koha e shpalljes?” Dhe ai u përgjigj që ishte. Qielli u hap për ne dhe ja ku pashë Ademin, i cili më uroi mirëseardhjen dhe u lut për të mirën time.
Hadithi vazhdon duke përshkruar Profetin e dashur dhe Xhebrailin, duke u ngjitur lart. Në qiellin e dytë ata takuan Hz. Isain dhe Hz. Jahjanë. Në qiellin e tretë ata takuan Jusufin (a.s.), simbolin e bukurisë. Profeti Idriz i përshëndeti ata në qiellin e katërt. Në të pestin ishte Haruni, në të gjashtin Musai (a.s.) dhe në të shtatin Ibrahimi (a.s.). Secili prej tyre e përshëndeti si vëlla Muhamedin e bekuar duke u lutur për të. Kur arriti në sferën më të lartë të Sidretu’l-Muntehasë, Xhebraili u ndal duke i thënë profetit se deri aty ishte kufiri i tij. Profeti Islam vazhdon më tej i vetëm dhe paraqet para Zotit përshëndetjen e njohur si et-tehijatu, të cilën e këndojmë kur jemi ulur në namaz. “Përshëndetjet, respekti, lavdia dhe zotërimi i takon Allahut (xh.sh.)”.
Allahu i plotfuqishëm urdhëroi: “Shpëtimi, mëshira dhe bekimi i Zotit janë për ty, o Profeti Im!” I dërguari i Allahut shtoi: “Shpëtimi qoftë për ne dhe për njerëzit e sinqertë të Zotit!” Atëherë, e gjithë bota engjëllore, njëzëri shqiptoi maksimën e dëshmisë, duke dëshmuar njësimin e Allahut të lavdëruar si dhe Muhamedin si rob dhe të dërguarin e Tij.
Këtu profetit i jipen dymbëdhjetë principet e Islamit, që përmenden në ajetet 22-39 të sures Isra:
1- Mos i bëni ortak Allahut
2- Respektoni dhe bindjuni prindërve
3- Jepuni te drejtën që u takon të afërmëve, të varfërve dhe udhëtarëve
4- Mos shpërdëroni. Mos ji koprac e as dorëlëshuar
5- Mos i vrisni fëmijët nga frika e varfërisë
6- Mos iu afroni imoralitetit
7- Mos vrisni njeri me pa të drejtë
8- Mos abuzo me pasurinë e jetimit
9- Mbaji premtimet
10- Mos u shmangni prej drejtësisë në matje e peshim
11- Mos ndiq atë për të cilën nuk ke dijeni dhe përmbahu nga pohimet e pabaza dhe hamendjet
12- Shmangu nga mburrja dhe mëndjemadhësia.
Profeti Muhamed (s.a.s.) teksa kthehej nga miraxhi tek populli i tij plot me dhurata, u shpreh: “Unë s’kam parë ndonjëherë gjë më të bukur se miraxhi”.
Dhuratat ishin:
1) Ymetit të Muhamedit (s.a.s.) iu premtua që herët apo vonë ata që s’i kanë bërë ortak Zotit, pasi të shpaguajnë gjynahet do të shkojnë në xhenet.
2) Pesë kohët e namazit. Namazet e falura me ndjenjën e ihsanit, adhurimin sikur ti e sheh Zotin, edhe nëse ti nuk e sheh Atë, Ai të sheh ty. Hadithi shpjegon se si Allahu e urdhëroi profetin që namazi duhej të falej pesëdhjetë herë në ditë nga çdo mysliman qoftë burrë apo grua. Gjatë rrugës së kthimit, ai takoi Musain, i cili i thotë se njerëzit nuk mund ta kryenin kaq shumë këtë detyrë. Ai me përulësi u rikthye disa herë në prezencë të Allahut derisa numri u zvogëlua në pesë. I dërguari i Allahut do të shprehet më vonë se: “Namazi është miraxhi i besimtarit”.
3) Kishte sjellë nga kjo gosti hyjnore dy ajetet e fundit të sures Bekare të njohura si “Ameneresulu…” Në ajetin e parë tregohen me radhë kushtet e besimit si dhe urdhërohet besimi në të gjithë pejgamberët dhe librat që i kanë zbritur atyre duke treguar kështu një tolerancë të jashtëzakonshme. Gjatë gjithë historisë myslimanët janë mbështetur në këtë ajet duke demonstruar paqe dhe drejtësi ndaj jomyslimanëve. Në ajetin e fundit tregohet që askujt nuk i ngarkohet një barrë përtej mundësive të tija dhe çdokush e jeton Islamin në bazë të mundësive, fuqisë dhe kapacitetit që posedon.
Kur Profeti lajmëroi të nesërmen për Miraxhin, politeistët e mbytën në pyetje. E pyetën për Jeruzalemin dhe faltoren Aksa. Megjithëse Profeti nuk i pat shkelur kurrë më parë ato vende, iu përgjigj një për një pyetjeve të politeistëve. Megjithatë, në zemrat e tyre nuk ndodhi ndonjë anim. Politeistët shkuan e i thanë Hz. Ebu Bekrit: “E dëgjove? Shoku yt thotë se mbrëmë shkoi në Jeruzalem dhe prej atje, u ngjit në qiell!” Sikur deshën të thonin “Tani e teproi!” Hz. Ebu Bekri, i cili ende s’ish takuar me profetin dhe se kish dëgjuar ngjarjen prej vetë atij, i pyeti: “Këto që po thoni, Muhamedi vetë i thotë?” “Po!” – Iu përgjigjën ata. “Nëse i thotë vetë ai, domethënë se janë të vërteta” – u përgjigj pa asnjë mëdyshje Ebu Bekri. Për këtë përgjigje të prerë dhe me besim ta patundshëm, Profeti e mbiquajti atë “Sidik”, “Besnik”, që do të thotë person i drejtë dhe i sinqertë në besim pa pasur as dyshimin më të vogël.
Rrëfimi i mësipërm i prezantuar në përmbledhjen e haditheve të Imam Buhariut, përbën momentin kulmor të karrierës profetike. Dhe meqenëse Muhamedi (s.a.s.) është “Vula e të Dërguarve” dhe profeti i fundit, myslimanët besojnë se ky është momenti kulminant i historisë së shenjtë. Është mbresëlënës për shembull fakti se miraxhi i profetit mori udhë në një drejtim që bashkon Mekën me Jeruzalemin e Is’hakut. Ndaj profeti i fundit, pasardhës i Ismailit, në momentin më të lartë të karrierës së tij, u bë urë lidhëse mes këtyre dy vendeve. Është e qartë se misioni i tij është mbyllja e të çarave midis dy dejeve më të mëdha të familjes së Ibrahimit. Feja e re e prezantuar për herë të parë në Mekë, ishte për nderim e jo për përçmimin e vendeve dhe simboleve të profetëve të tjerë dhe epokave të tjera. Jo vetëm vendet, por edhe njerëzit duhet të përfshihen në këtë përqafim.
Nëse duam edhe më tej ta ndjekim Pejgamberin e Zotit në miraxhin e tij, mos të ndahemi nga falja e namazit. I kemi dhënë besë Zotit se namazin do ta falim dhe Pejgamberin (s.a.s.) në miraxhin e tij do ta ndjekim. Miraxhi është treguesi më i mirë se si besimtari mysliman duhet të marrë si model Muhamedin (a.s.). Ai duhet të përballet në mënyrë heroike me jetën dhe problemet e saj, me vështirësitë dhe krizat eventuale dhe në fund të dalë fitimtar. Miraxhi ishte dhe mbeti pishtar dhe dritë e përjetshme për shpirtin e myslimanëve.

Pajtohuni

Regjistrohuni në listën tonë të POSTIMEVE


© Të gjithë të Drejtat e Rezervuara 2022 Komuniteti Mysliman i Shqipërisë